Czytelnia

 

Adwent

 

Ostatnia aktualizacja: 25.11.2013

 

 

Dominikański Ośrodek Liturgiczny - liturgia.pl

Adwent (z łac. adventus - przyjście, przybycie) to okres w roku liturgicznym, który rozpoczyna się od I Nieszporów niedzieli po sobocie XXXIV tygodnia Okresu Zwykłego, a kończy przed I Nieszporami uroczystości Narodzenia Pańskiego w wieczór 24 grudnia. Trwa od 23 do 28 dni i obejmuje cztery kolejne niedziele przed 25 grudnia. Stanowi pierwszy okres w każdym nowym roku liturgicznym.

Adwent składa się z dwóch odrębnych okresów:
1. czasu, w którym kierujemy nasze serca ku oczekiwaniu powtórnego przyjścia Jezusa w chwale na końcu czasów (okres od początku Adwentu do 16 grudnia włącznie);
2. czasu bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, w której wspominamy pierwsze przyjście Chrystusa na ziemię.
Zwornikiem wszystkich tekstów liturgii adwentowej obydwu części jest czytanie księgi proroka Izajasza. Czytanie to obrazuje tęsknotę za wyczekiwanym Mesjaszem.

Pierwsze ślady obchodzenia Adwentu spotykamy w IV w. między innymi w liturgii galijskiej i hiszpańskiej. Z pewnością Adwent nie istniał, dopóki nie ustalono stałej daty świąt Narodzenia Pańskiego. Została ona wyznaczona dopiero w II połowie IV wieku. W Hiszpanii pierwsze wzmianki o przygotowaniu do obchodu Narodzenia Pańskiego (choć nie jest ono określane mianem Adwentu) pochodzą z roku 380. Kanon 4 synodu w Saragossie, który odbył się w tym roku, poleca wiernym, aby od dnia 17 grudnia do Epifanii (6 stycznia) gorliwie gromadzili się w kościele, nie opuszczając ani jednego dnia. W tradycji gallikańskiej Adwent miał charakter pokutny i ascetyczny (post, abstynencja, skupienie), co wspomina św. Hilary (+ 367). W V w. biskup Tours, Perpetuus, wprowadził w Galii obowiązek postu w poniedziałki, środy i piątki w okresie od dnia św. Marcina (11 listopada) do Narodzenia Pańskiego. W Rzymie okres przygotowania do Narodzenia Pańskiego został wprowadzony dopiero w drugiej połowie VI wieku. Adwent miał tu charakter liturgicznego przygotowania na radosne święta Narodzenia Pańskiego, ze śpiewem Alleluja, Te Deum laudamus, z odpowiednim doborem czytań i formularzy, bez praktyk pokutnych.
Od czasów św. Grzegorza Wielkiego (590-604) Adwent w Rzymie obejmował już 4 tygodnie. Był to czas bezpośredniego, liturgicznego przygotowania na obchód pamiątki historycznego przyjścia Chrystusa. Na początku IX w. Adwent nabiera także charakteru eschatologicznego - staje się czasem przygotowania na ostateczne przyjście Chrystusa. W wyniku połączenia tradycji gallikańskiej i rzymskiej ukształtował się Adwent, jaki przeżywamy do dziś - liturgicznie rzymski, a ascetycznie gallikański (kolor fioletowy, bez Gloria). Formę tę rozpowszechniały klasztory benedyktyńskie i cysterskie. W XIII w. znana ona była już w całym Kościele, do czego przyczyniły się nowe zakony, zwłaszcza franciszkanie.

Teksty liturgiczne Adwentu ukazują postacie Starego i Nowego Testamentu, przez których życie i działalność Bóg zapowiadał i przygotowywał świat na przyjście Jego Syna: Maryję, Jana Chrzciciela, Izajasza. Adwent to czas radosnego oczekiwania na spotkanie z Panem i przygotowania się do niego przez pokutę i oczyszczenie. Dlatego Kościół zachęca do udziału w rekolekcjach, przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania. Adwent nie jest jednak w sensie ścisłym czasem pokuty, tak jak na przykład Wielki Post.

Jak czytamy w "Ogólnych normach roku liturgicznego i kalendarza" z 1969 r.: "Adwent ma podwójny charakter. Jest okresem przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego, przez który wspominamy pierwsze przyjście Syna Bożego do ludzi. Równocześnie jest okresem, w którym przez wspomnienie pierwszego przyjścia Chrystusa kieruje się dusze ku oczekiwaniu Jego powtórnego przyjścia na końcu czasów. Z obu tych względów Adwent jest okresem pobożnego i radosnego oczekiwania".
W czasie całego Adwentu, poza niedzielami i uroczystością Niepokalanego Poczęcia NMP (8 grudnia), odprawiane są Roraty. Ta bardzo dawna tradycja jest nadal w Polsce kultywowana. Roraty to Msze ku czci Najświętszej Maryi Panny, odprawiane wczesnym rankiem. Ich nazwa pochodzi od łacińskich słów pieśni często śpiewanej na ich początku - Rorate caeli desuper (Spuśćcie rosę, niebiosa). W czasie Rorat przy ołtarzu znajduje się dodatkowa, ozdobna świeca - symbolizuje ona obecność Maryi. Eucharystia rozpoczyna się przy zgaszonych światłach; zapalają się one dopiero podczas uroczystego hymnu "Chwała na wysokości Bogu". Jest to jeden z nielicznych przypadków w roku liturgicznym, kiedy hymn ten śpiewa się każdego dnia (chociaż wyłącznie podczas Rorat).
Według Abrahama Bzowskiego, dominikanina, wybitnego historyka Kościoła, początek Rorat w Polsce datuje się na XIII wiek. Ich odprawianie miał wprowadzić w Poznaniu książę Przemysł I Pobożny, a w Krakowie, na prośbę św. Kingi, Bolesław Wstydliwy. Największą popularność i szczyt rozwoju Roraty osiągają w XVI wieku. Codziennego udziału w tej Mszy świętej przestrzegali królowie Zygmunt Stary i Zygmunt August, królowa Bona, Anna Jagiellonka i Marysieńka Sobieska. Zygmunt I Stary i Anna, jego córka, starali się o to, aby w kaplicy królewskiej na Wawelu Roraty odprawiane były nie tylko w czasie Adwentu, ale przez cały rok raz na tydzień. Na ten cel przeznaczyli pewne fundusze i w 1545 roku utworzono, przy kaplicy zygmuntowskiej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi, specjalną kapelę śpiewaczą "rorantystów".
Z odprawianiem Mszy św. roratniej wiąże się zapalanie dodatkowej świecy. W dawniejszych czasach przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król, niosąc pięknie ozdobioną świecę, i stawiał ją na najwyższym lichtarzu na środku ołtarza. Podobne świece, lecz już nie ozdobione, przynosili do ołtarza prymas, senator, ziemianin, rycerz, mieszczanin i chłop - przedstawiciele ówczesnych stanów. Każdy z nich, wręczając świecę celebransowi, odpowiadał na jego pytanie: "Gotowy jesteś na sąd Boży?" - "Gotów jestem na sąd Boży".
Od IX w. dla drugiej części Adwentu charakterystyczne są tzw. antyfony "O", ponieważ wszystkie rozpoczynają się od tej właśnie litery: O Sapientia, O Adonai, O Radix Jesse, O Clavis David, O Oriens, O Rex gentium, O Emmanuel. Tak uszeregował je Amalariusz z Metzu (+ 850). Oparte są one na obrazach i symbolach biblijnych. Antyfony te w tłumaczeniu polskim stanowią siedem kolejnych zwrotek dawno śpiewanej pieśni "Mądrości, która z ust Bożych wypływasz". Ich treść obrazuje tęsknotę Izraelitów za Mesjaszem. Stosowane były pierwotnie jako antyfony do Magnificat w Liturgii Godzin. W odnowionej liturgii zachowały swoje tradycyjne miejsce. Ponadto włączone zostały w Mszę świętą jako wersety aklamacji przed Ewangelią.

III Niedziela Adwentu jest nazywana Niedzielą Różową lub - z łaciny - Niedzielą GAUDETE. Nazwa ta pochodzi od słów antyfony na wejście: "Gaudete in Domino", czyli "Radujcie się w Panu". Szaty liturgiczne mogą być - wyjątkowo - koloru różowego, a nie, jak w pozostałe niedziele Adwentu, fioletowe. Teksty liturgii tej niedzieli przepełnione są radością z zapowiadanego przyjścia Chrystusa i z odkupienia, jakie przynosi. Warto pamiętać, że oprócz Niedzieli Gaudete jest jeszcze tylko jedna okazja do używania szat liturgicznych koloru różowego - jest nią Niedziela LAETARE - IV Niedziela Wielkiego Postu.



Przejdź dalej:
Więcej informacji:

Kliknij tutaj - książka w księgarni Gloria24.pl
Kliknij tutaj - książka w księgarni tolle.pl
Kliknij tutaj - płyta CD Audio / MP3, audiobook
Kliknij tutaj - strona w Internecie


Dokumenty i nauczanie papieskie

Jan Paweł II
Bóg chce zamieszkać wśród ludzi
Anioł Pański, 7 grudnia 1997 r.
Jan Paweł II
Na szlaku do domu Ojca
Anioł Pański, 29 listopada 1998 r.
Jan Paweł II
Idźmy z radością ku Ojcu
Homilia w I Niedzielę Adwentu, 29 listopada 1998 r.
Jan Paweł II
Nadzieja jako oczekiwanie
i przygotowanie Królestwa Bożego

Audiencja generalna, 2 grudnia 1998 r.
Jan Paweł II
Szczególnie umiłowana przez Ojca
Anioł Pański, 8 grudnia 1998 r.
Jan Paweł II
Czas oczekiwania i nadziei
Anioł Pański, 5 grudnia 1999 r.
Jan Paweł II
Przygotujmy mieszkanie dla Chrystusa
Anioł Pański, 12 grudnia 1999 r.
Jan Paweł II
Bóg otworzył wszystkim drzwi do zbawienia
Anioł Pański, 19 grudnia 1999 r.
Jan Paweł II
Przygotujmy Chrystusowi miejsce w naszym sercu
Audiencja generalna, 20 grudnia 2000 r.
Jan Paweł II
Tajemnica Bożego Narodzenia
Anioł Pański, 24 grudnia 2000 r.
Jan Paweł II
Adwent głosi nadzieję
Anioł Pański, 2 grudnia 2001 r.
Jan Paweł II
Przez Maryję do Jezusa
Anioł Pański, 8 grudnia 2001 r.
Jan Paweł II
Dzień postu i błagania
Anioł Pański, 9 grudnia 2001 r.
Jan Paweł II
Radość serca
Anioł Pański, 16 grudnia 2001 r.
Jan Paweł II
Musimy być ludźmi pokoju
Audiencja generalna, 19 grudnia 2001 r.
Jan Paweł II
Chrystus nadzieją ludzkości
Anioł Pański, 1 grudnia 2002 r.
Jan Paweł II
Wyjdźmy na spotkanie Emmanuela
Anioł Pański, 18 grudnia 2002 r.
Jan Paweł II
Dar Boga dla ludzkości
Anioł Pański, 22 grudnia 2002 r.
Jan Paweł II
Oczekiwanie z nadzieją
Anioł Pański, 30 listopada 2003 r.
Jan Paweł II
Odnówmy naszą wiarę
Anioł Pański, 7 grudnia 2003 r.
Jan Paweł II
Adwent czasem nadziei
Audiencja generalna, 17 grudnia 2003 r.
Jan Paweł II
Chrystus przynosi zbawienie naszemu światu
Audiencja generalna, 22 grudnia 2004 r.
 
Benedykt XVI
Czas nadziei
Anioł Pański, 27 listopada 2005 r.
Benedykt XVI
Bóg przychodzi, aby nas wyzwolić od zła i śmierci
Nieszpory I Niedzieli Adwentu, 2 grudnia 2006 r.
Benedykt XVI
Bóg puka do drzwi naszych serc
Anioł Pański, 3 grudnia 2006 r.
Benedykt XVI
Pan daje czas, aby wszyscy mogli Go poznać
Nieszpory I Niedzieli Adwentu, 1 grudnia 2007 r.
Benedykt XVI
Radujcie się, bo Bóg jest blisko
Anioł Pański, 16 grudnia 2007 r.
Benedykt XVI
Kościół znakiem i narzędziem nadziei dla ludzi
Nieszpory I Niedzieli Adwentu, 1 grudnia 2007 r.
Benedykt XVI
Kosmiczny wymiar tajemnicy zbawienia
Anioł Pański, 21 grudnia 2008 r.
Benedykt XVI
Każdy człowiek potrzebuje nadziei
Anioł Pański, 29 listopada 2009 r.
Benedykt XVI
Mądrość Boża objawia się ludziom pokorym i prostym
Nieszpory dla środowisk akademickich Rzymu, 17 grudnia 2009 r.
Benedykt XVI
Szacunek dla każdego rodzącego się ludzkiego życia
Nieszpory I Niedzieli Adwentu, 27 listopada 2010 r.
Benedykt XVI
Człowieka poznaje się po jego oczekiwaniu
Anioł Pański, 28 listopada 2010 r.
Benedykt XVI
Adwentowa modlitwa do Boga Ojca
Anioł Pański, 27 listopada 2011 r.
Benedykt XVI
Dzieciątko jest znakiem cierpliwości Boga
Nieszpory dla środowisk akademickich Rzymu, 15 grudnia 2011 r.
Benedykt XVI
Świadkowie Boga, który jest blisko
Homilia podczas I Nieszporów Adwentu, 1 grudnia 2012 r.
Benedykt XVI
Maryja doskonale ucieleśnia ducha Adwentu
Anioł Pański, 2 grudnia 2012 r.
Benedykt XVI
Bierzmy przykład z Maryi Niepokalanej
Anioł Pański, 8 grudnia 2012 r.
Benedykt XVI
Dziewicy Adwentu powierzmy naszą drogę
na spotkanie z Panem
Anioł Pański, 9 grudnia 2012 r.
Benedykt XVI
Bóg będzie nas sądził według naszych czynów
Anioł Pański, 16 grudnia 2012 r.
Benedykt XVI
Tam, gdzie jest gościnność, tam jest Bóg i radość
Anioł Pański, 23 grudnia 2012 r.

Wokół Adwentu

liturgia.pl
Abecadło Adwentu
Biuletyn "Anamnesis" nr 28
Ojciec Święty o Adwencie
Biuletyn "Anamnesis" nr 12
Okres Adwentu i Bożego Narodzenia
wiara.pl
Słowniczek adwentowy
wiara.pl
Przewodnik po Adwencie
ks. Jan Augustynowicz
Adwent czasem czuwania
ks. Jacek Bąk
Tańczyć w Adwencie? Kwestia naszego sumienia
Bogdana Bochdan
Adwentowe rozmyślania
ks. Paweł Borto
Jaki adwent przeżywamy?
ks. Daniel Brzeziński
"Marana tha, Przyjdź, Panie Jezu!"

Część I
Część II
Część III
Robert Brzeziński
Przyjdź, Panie Jezu
Zdzisław Brzęk SDS
Przygotować drogę dla Pana
ks. Marek Chmielewski
Adwent "Leksykon duchowości katolickiej"
Katarzyna Czerniawska
Spuśćcie rosę, niebiosa
ks. Zbigniew Jan Czuchra MS
Adwentowe oczekiwanie
ks. Zbigniew Czuchra MS
Dumania adwentowe
ks. Paweł Drozd
Adwentowe zamyślenia nad Słowem

Część I
Część II
Część III
Część IV
Barbara Dziadura
Defekt żłóbka
dr Barbara Fedyszak-Radziejowska
Adwent nie jest czasem karnawału
ks. Czesław Galek
Oczekiwanie
ks. Czesław Galek
Spotkać Zbawiciela
Grzegorz Gęsikowski
Adwent
ks. Józef Górzyński
W radosnym oczekiwaniu
ks. Dariusz Gronowski
Czekamy na przyjście Chrystusa?
ks. Dariusz Gronowski
Błogosławiona, która uwierzyła
Anselm Grün OSB
Adwent - Nadejście
Anselm Grün OSB
Kiedy wsłuchuję się w Boga
ks. Aleksander Herba
Znaki na słońcu
ks. Tomasz Horak
Nadchodzi Jego moc
ks. Tadeusz Huk
Anioł posłany do każdego z nas
Jerzy Jankowski
Rozważania adwentowe
ks. Waldemar Karasiński
Czy to już?
Andrzej Kasperek
Wiara w początek bez końca
ks. Michał Kaszowski
Przyjście Chrystusa w chwale - paruzja
ks. Roman Kempny
Pan jest blisko
ks. Roman Kempny
Czy w tym roku inaczej?
Piotr Klejny
Adwentowe oczekiwanie
ks. Augustyn Kuczok SDS
Czuwajcie
ks. Dariusz Kwiatkowski
Adwent
ks. Dariusz Kwiatkowski
Przewodnicy po Adwencie
ks. Tadeusz Kwitowski
Huczne zabawy w Adwencie
Anna Litwin
Adwentowe medytacje o Duchu, Oblubienicy i Nadziei
ks. Paweł Maciaszek
Adwent - spróbujmy go przeżyć owocnie

Czuwajmy
Nawracajmy się
Radujcie się
ks. Mieczysław Maliński
Adwent - czekanie na Zbawiciela
Czesław Matuszewski
Trzy wielkie postaci Adwentu
ks. Zenon Mońka
Żyć duchem Adwentu
ks. Bogusław Nadolski
Adwent afirmacją nadziei - "formy budowy" człowieka

Internetowa Liturgia Godzin

 

 

Czytelnia

2 listopada
Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych

Zobacz także:

Dzień Zaduszny

Kościół wspomina dzisiaj w liturgii wszystkich wierzących w Chrystusa, którzy odeszli już z tego świata, a teraz przebywają w czyśćcu. Przekonanie o istnieniu czyśćca jest jednym z dogmatów naszej wiary.

Obchód Dnia Zadusznego zainicjował w 998 r. św. Odylon (+ 1048) - czwarty opat klasztoru benedyktyńskiego w Cluny (Francja). Praktykę tę początkowo przyjęły klasztory benedyktyńskie, ale wkrótce za ich przykładem poszły także inne zakony i diecezje. W XIII w. święto rozpowszechniło się na cały Kościół zachodni. W wieku XIV zaczęto urządzać procesję na cmentarz do czterech stacji. Piąta stacja odbywała się już w kościele, po powrocie procesji z cmentarza. Przy stacjach odmawiano modlitwy za zmarłych i śpiewano pieśni żałobne. W Polsce tradycja Dnia Zadusznego zaczęła się tworzyć już w XII w., a z końcem wieku XV była znana w całym kraju. W 1915 r. papież Benedykt XV na prośbę opata-prymasa benedyktynów zezwolił, aby tego dnia każdy kapłan mógł odprawić trzy Msze święte: w intencji poleconej przez wiernych, za wszystkich wiernych zmarłych i według intencji Ojca Świętego.

Za pobożne odwiedzenie cmentarza w dniach od 1 do 8 listopada i jednoczesną modlitwę za zmarłych można uzyskać odpust zupełny. Więcej o odpustach - kliknij tutaj...


Dużo więcej na temat czyśćca, życia wiecznego i naszej łączności ze zmarłymi znajdziesz w naszej Czytelni.

Więcej informacji o Dniu Zadusznym:

Kliknij tutaj - książka w księgarni Gloria24.pl
Kliknij tutaj - książka w księgarni tolle.pl
Kliknij tutaj - płyta CD Audio / MP3, audiobook
Kliknij tutaj - strona w Internecie

Jan Paweł II
Odkryć sens życia i śmierci
Anioł Pański, 3 listopada 2002 r.
Jan Paweł II
Módlmy się za zmarłych
Anioł Pański, 2 listopada 2003 r.
Jan Paweł II
Módlmy się za zmarłych
Anioł Pański, 7 listopada 2004 r.
Benedykt XVI
Chrystus wyzwala człowieka z niewoli śmierci
Anioł Pański, 5 listopada 2006 r.
Benedykt XVI
Najgłębsza prawda o śmierci i życiu wiecznym
Anioł Pański, 2 listopada 2008 r.
Benedykt XVI
Człowiek potrzebuje wieczności
Audiencja generalna, 2 listopada 2011 r.
 
katolik.pl
Obchody Dnia Zadusznego
o. Krystian Olszewski OFM
Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych
Józef Rydzewski
Uroczystość Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny
Małgorzata Zalewska
Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych
Zofia Gierlach
Zaduszki
liturgia.pl
Ojcowie Kościoła na Dzień Zaduszny
Weronika Różycka
Czy świętość ludziom spowszedniała?
liturgia.pl
Dzień Zaduszny w szkicu etnograficznym
"Nasza Arka" 11/2011
Wszystkich Świętych

Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny
Patroni dobrej śmierci
Śmierć bramą do wieczności
Ostatnia noc Ojca Pio
Męczennicy XX wieku
Sens cierpienia
Wawel - nekropolia królów
Skałka - Krypta Zasłużonych
Miejsca wiecznego spoczynku
Za drugiego człowieka
Mała bohaterka
Nikogo nie omija
Polskie cmentarze
Litania za zmarłych
św. Efrem
Pieśń o zmartwychwstaniu umarłych
- modlitwa na Dzień Zaduszny
Łukasz Żołądź
Czym jest Dzień Zaduszny, kogo wtedy wspominamy?
ks. dr Robert Nęcek
Nie ma święta zmarłych!
ekai.pl
Dzień Zaduszny
ks. Jan Sikorski
Dzień Zaduszny (format audio)
 
Jean-Miguel Garrigues OP
W godzinę naszej śmierci
Jak przyjąć życie wieczne

Jean-Miguel Garrigues, kapłan przez wiele lat posługujący jako kapelan na oddziale onkologicznym, a jednocześnie profesor teologii, przypomina o prawdziwie chrześcijańskim rozumieniu śmierci jako narodzin do nowego życia. Autor przekonuje, że odrzucając temat śmierci, tracimy z oczu ogromnie ważną część nauczania Chrystusa - lekcję pokory, miłości i nadziei. Unikanie za wszelką cenę tego tematu sprawia również, że rodzi się w nas lęk, wynikający częściowo z niewiedzy.
Doyle W. Gilligan
Nabożeństwo w intencji dusz czyścowych

Książka przypomina o Kościele pokutującym, o tych wiernych, którzy odeszli, a którzy przed dostąpieniem wiecznego szczęścia oglądania Boga, muszą się jeszcze oczyścić, choć pewni już są swojego zbawienia. Mówi, jak my możemy ich wspomóc. Przypomina zawsze obowiązującą naukę o odpustach, uczy z nich korzystać, przytacza modlitwy za zmarłych i teksty Mszy Świętych na Dzień Zaduszny, bo nic tak nie pomaga duszom, jak Najświętsza Ofiara. Ponadto w skrócie przedstawia naukę Kościoła o czyśćcu i obcowaniu świętych, oraz wyjaśnia, skąd Kościół czerpie swą wiedzę o tych zagadnieniach.
Anna Matusiak
Niech odpoczywają w pokoju
Nowenna i inne modlitwy za zmarłych

Niniejsza książka zawiera przepiękną - nigdzie dotąd nie publikowaną - nowennę, a także inne modlitwy oraz pieśni za zmarłych. Zawiera też wyczerpujące wyjaśnienie, czym jest odpust, kto i w jaki sposób może go uzyskać i za kogo można go ofiarować.
S. Anna Czajkowska WDC, s. Irena Złotkowska WDC
Różaniec za zmarłych cierpiących w czyśćcu

"Różaniec" jest najczęściej odmawianą modlitwą w intencji zmarłych cierpiących w czyśćcu. Z prawdziwie dziecięcą ufnością powierzamy naszych bliskich zmarłych wstawiennictwu Matki Najświętszej, pamiętając, że właśnie Bogu spodobało się, żeby Jego Syn przez Maryję przyszedł do człowieka

Maksymilian Kolbe

Św. Maksymilian jakiego nie znasz!

Dowiedz się o Jego wielkich projektach, klasztorze założonym w Nagasaki,
w Japonii, olbrzymim wydawnictwie, rozgłośni radiowej, transmitującej
audycje na cały kraj oraz próbach stworzenia telewizji.

Autorytet dla całego Kościoła

„Przez śmierć, jaką poniósł na krzyżu Chrystus,
dokonało się odkupienie świata, gdyż śmierć ta ma
cenę najwyższej miłości. Przez śmierć, jaką poniósł
Ojciec Maksymilian, przejrzysty znak tej miłości
odnowił się w naszym stuleciu, tak bardzo
i tak wielorako zagrożonym grzechem
i śmiercią. (…) Maksymilian nie „umarł”
– ale „oddał życie”… za brata”.
Z homilii Jana Pawła II
kanonizacja Maksymiliana Marii
Kolbego, Watykan 1982 r.

Czy wiesz, że Święty Maksymilian był:

  • wynalazcą
    Stworzył projekt etereoplanu, pierwowzoru rakiety. Zbudował
    własną radiostację krótkofalową, która w latach 1937/38 nadawała
    na terenie całej Polski. Śledził także prace nad transmisją obrazu
    (początki telewizji).
  • ewangelizatorem
    Jego „Radio Niepokalanów” nadawało katolickie audycje dla
    większości Polaków. Stworzył „Rycerza Niepokalanej”, pismo
    docierające do 1 000 000 Polaków. W Nagasaki (Japonia) założył
    drugi Niepokalanów.
  • budowniczym
    Zbudował w Niepokalanowie klasztor, jeden z największych w
    dziejach Kościoła. W 1939 r. 700 zakonników modliło się i
    pracowało, tworząc klasztorną elektrownię, straż pożarną.

Święty z twórczym rozmachem

Święty Maksymilian Maria Kolbe znany jest powszechnie jako
męczennik, który w Oświęcimiu poświęcił swoje życie, aby ratować
więźnia Franciszka Gajowniczka.

Mało kto jednak wie, że ten polski święty był niezwykle świętą
osobą, która poświęciła całe swe życie, szerząc kult Maryjny
i realizując niezwykle odważne przedsięwzięcia.

Lektura dla każdego
katolika

Sięgając po książkę „Święty Maksymilian.
Z miłości do Niepokalanej”,
 poznasz
fascynujące życie Świętego. Ta niezwykła publi-
kacja wydana została na eleganckim, kredowym
papierze i wzbogacona o liczne archiwalne
fotografie.
 Zawiera fragmenty pism
Świętego, Jego rozważania oraz wypowiedzi.

 

Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi

Święta

Piątek, II Tydzień zwykły
Rok C, II
Wspomnienie św. Agnieszki, dziewicy i męcz.

Sonda